رنجی کشیده ام که به گنجی رسیده ام

آهی کشم به یاد بناگوش او ز دل

هر نیمه شب که طالب صبح دمیده ام

افتادم از زبان که به دادم رسید دوست

طفلی به تیر غمزه دلم را به خون کشید

کز تیر وی کمان فلک را کشیده ام

تا گوش من شنیده فروغی نوای عشق