کز تیر وی کمان فلک را کشیده ام

افتادم از زبان که به دادم رسید دوست

رنجی کشیده ام که به گنجی رسیده ام

طفلی به تیر غمزه دلم را به خون کشید

تا گوش من شنیده فروغی نوای عشق

باور مکن که پند کسی را شنیده ام