با سگ او هم نشین وز همه مستوحشم

گاه ز شمع رخش هم دم پروانه ام

سرو فرازنده ای خاسته از مجلسم

ماه فروزنده ای تافته در خانه ام

با غم او آشنا از همه بیگانه ام

سفره می خانه شد خرقه پشمینه ام

بر سر پیمانه ریخت سبحه صد دانه ام