بر سر پیمانه ریخت سبحه صد دانه ام

با سگ او هم نشین وز همه مستوحشم

با غم او آشنا از همه بیگانه ام

سفره می خانه شد خرقه پشمینه ام

باده پپاپی رسید از کف ساقی مرا

توبه دمادم شکست بر سر پیمانه ام

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا