باده پپاپی رسید از کف ساقی مرا

با غم او آشنا از همه بیگانه ام

سفره می خانه شد خرقه پشمینه ام

بر سر پیمانه ریخت سبحه صد دانه ام

توبه دمادم شکست بر سر پیمانه ام

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا

خانه شهری بسوخت جلوه جانانه ام