خانه شهری بسوخت جلوه جانانه ام

باده پپاپی رسید از کف ساقی مرا

توبه دمادم شکست بر سر پیمانه ام

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا

مستی من تازه نیست از لب میگون او

شحنه مکرر شنید نعره مستانه ام

تا نشود آن هما سایه فکن بر سرم