مستی من تازه نیست از لب میگون او

توبه دمادم شکست بر سر پیمانه ام

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا

خانه شهری بسوخت جلوه جانانه ام

شحنه مکرر شنید نعره مستانه ام

تا نشود آن هما سایه فکن بر سرم

پا نگذارد ز ننگ جغد به ویرانه ام