توبه دمادم شکست بر سر پیمانه ام

سفره می خانه شد خرقه پشمینه ام

بر سر پیمانه ریخت سبحه صد دانه ام

باده پپاپی رسید از کف ساقی مرا

آتش رخسار او سوخت نه تنها مرا

خانه شهری بسوخت جلوه جانانه ام

مستی من تازه نیست از لب میگون او