این مست دل سیه را من هوشیار کردم

روزی کمند زلفش در پیچ و تابم انداخت

کز بخت تیره او را نسبت به مار کردم

هرگز به خون مردم مایل نبود چشمش

هر گه رقم نمودم اوصاف تار مویش

سرمایه قلم را مشک تتار کردم

هر چند روزگارم از دست او سیه بود