سرمایه قلم را مشک تتار کردم

هرگز به خون مردم مایل نبود چشمش

این مست دل سیه را من هوشیار کردم

هر گه رقم نمودم اوصاف تار مویش

هر چند روزگارم از دست او سیه بود

هر شکوه ای که کردم از روزگار کردم

در عین ناامیدی گفتم امید من داد