نومید عشق او را امیدوار کردم

هر چند روزگارم از دست او سیه بود

هر شکوه ای که کردم از روزگار کردم

در عین ناامیدی گفتم امید من داد

صدبار بوسه دادم پای رقیبش امشب

یعنی برای آن گل تمکین خار کردم

از بس که جور دیدم زان ماه رو فروغی