گر آن خورشید خرگاهی ندیم بزم من می شد

اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می کردم

گریبان فلک را تا به دامان پاره می کردم

بزرگی زین شرف بر ثابت و سیاره می کردم

ندانستم که دور چرخش از من دور می سازد

و گر نه چاره چشم بد استاره می کردم