فرو می ریخت خون دیده بر رخسار من وقتی

علاج درد بی درمان خود صد باره، می کردم

شبی بر گردن مار غیرت حلقه ها می زد

که زلفش را شبیه عقرب جراره می کردم

که در خاطر خیال آن پری رخساره می کردم

کنار مزرع سبز فلک یکباره تر می شد

اگر در گریه شب ها دیده را فواره می کردم