اگر در گریه شب ها دیده را فواره می کردم

فرو می ریخت خون دیده بر رخسار من وقتی

که در خاطر خیال آن پری رخساره می کردم

کنار مزرع سبز فلک یکباره تر می شد

اسیر کودکی کردند چون من پهلوانی را

که رستم را کمان کودک گهواره می کردم

کنون در کار خود بی چاره گردیدم، خوشا روزی