اسیر کودکی کردند چون من پهلوانی را

که در خاطر خیال آن پری رخساره می کردم

کنار مزرع سبز فلک یکباره تر می شد

اگر در گریه شب ها دیده را فواره می کردم

که رستم را کمان کودک گهواره می کردم

کنون در کار خود بی چاره گردیدم، خوشا روزی

که من هم درد هر بیچاره ای را چاره می کردم