کنون در کار خود بی چاره گردیدم، خوشا روزی

اگر در گریه شب ها دیده را فواره می کردم

اسیر کودکی کردند چون من پهلوانی را

که رستم را کمان کودک گهواره می کردم

که من هم درد هر بیچاره ای را چاره می کردم

بپرس از من کرامت های پیر می پرستان را

که در می خانه عمری کار هر میخواره می کردم