به لب رسید همان لحظه جان شیرینم

چگونه بر سر هر آتشی سپند شدم

اگر چه شهره شهر است بی نیازی من

ولی به ناز تو آخر نیازمند شدم

که دور آن از آن لب شیرین نوشخند شدم

شکر به جای سخن سرزد از نی قلمم

چنان ز قند لبش دم زدم که قند شدم