شکر به جای سخن سرزد از نی قلمم

ولی به ناز تو آخر نیازمند شدم

به لب رسید همان لحظه جان شیرینم

که دور آن از آن لب شیرین نوشخند شدم

چنان ز قند لبش دم زدم که قند شدم

ز بس به مردم دیوانه پند می دادم

کنون به بند جنون مستحق پند شدم