چنان ز قند لبش دم زدم که قند شدم

به لب رسید همان لحظه جان شیرینم

که دور آن از آن لب شیرین نوشخند شدم

شکر به جای سخن سرزد از نی قلمم

ز بس به مردم دیوانه پند می دادم

کنون به بند جنون مستحق پند شدم

ز خرج عید فروغی مرا گزندی نیست