از روی تو کی شد که بر آتش ننشستم

از هستی خود هیچ خبردار نبودم

در خواب نیاید گرم آن ماه، عجب نیست

کاندر خور این دولت بیدار نبودم

وز نور تو کی بود که در نار نبودم

می رفت فروغی ز سر کویت و می گفت

کز دست دل ای کاش چنین زار نبودم