وز نور تو کی بود که در نار نبودم

در خواب نیاید گرم آن ماه، عجب نیست

کاندر خور این دولت بیدار نبودم

از روی تو کی شد که بر آتش ننشستم

می رفت فروغی ز سر کویت و می گفت

کز دست دل ای کاش چنین زار نبودم