از خویشتن رمیدم تا با تو آرمیدم

خیاط حسن تا دوخت بر قامتش قبایی

من نیز در محبت پیراهنی دریدم

از عالمی گسستم تا با تو عهد بستم

قد تو در نظر بود هر جا که می نشستم

بام تو زیر پر بود هر سو که می پریدم

تا ناامید گشتم، امید من برآمد