تا ناامید گشتم، امید من برآمد

از خویشتن رمیدم تا با تو آرمیدم

قد تو در نظر بود هر جا که می نشستم

بام تو زیر پر بود هر سو که می پریدم

دیدی که ناامیدی شد مایه امیدم

در ظلمت خط تو دنبال آب حیوان

شوقم زیاده می شود چندان که می دویدم