دیدی که ناامیدی شد مایه امیدم

قد تو در نظر بود هر جا که می نشستم

بام تو زیر پر بود هر سو که می پریدم

تا ناامید گشتم، امید من برآمد

در ظلمت خط تو دنبال آب حیوان

شوقم زیاده می شود چندان که می دویدم

تا از تو دشمن جان پاداش من چه باشد