زان که در سینه بسی سوزش پنهان دارم

اشک و آهم ز فراقت به هم آمیخته شد

بلعجب بین که در آب آتش سوزان دارم

گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجب

داغ و دردی که رسید از تو حرامم بادا

که سر مرهم و اندیشه درمان دارم

شیخ ناپخته به من این همه گو خنده مزن