که سر مرهم و اندیشه درمان دارم

گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجب

زان که در سینه بسی سوزش پنهان دارم

داغ و دردی که رسید از تو حرامم بادا

شیخ ناپخته به من این همه گو خنده مزن

که دل سوخته و دیده گریان دارم

بخت برگشته و لخت جگر و چشم پر آب