واقف از حال دل مرغ چمن دانی کیست

که ز دیوان قضا رزق حلالی دارم

به نشیمن گه آن طایر زرین پر و بال

ترسم آخر نرسم تا پر و بالی دارم

من که بر سر هوس دانه خالی دارم

دوزخی باشم اگر سایه طوبی طلبم

من که در روضه دل تازه نهالی دارم