ترسم آخر نرسم تا پر و بالی دارم

خون دل گر عوض باده خورم خرده مگیر

که ز دیوان قضا رزق حلالی دارم

به نشیمن گه آن طایر زرین پر و بال

واقف از حال دل مرغ چمن دانی کیست

من که بر سر هوس دانه خالی دارم

دوزخی باشم اگر سایه طوبی طلبم