خون دل گر عوض باده خورم خرده مگیر

بس که از ساغر می بی تو ملالی دارم

سر مویم همه شد تیغ و سپر سینه تنگ

با سپاه غم او طرفه جدالی دارم

که ز دیوان قضا رزق حلالی دارم

به نشیمن گه آن طایر زرین پر و بال

ترسم آخر نرسم تا پر و بالی دارم