دیرگاهی است که سر داده بدین شمشیرم

خنده زد لعل تو بر گریه شورانگیزم

طعنه زد جزع تو بر ناله بی تاثیرم

روزگاری است که پیوسته بدان ابرویم

عشق برخاست که من آتش عالم سوزم

حسن بنشست که من فتنه عالم گیرم

یک سر موی من از دوست نبینی خالی