یک سر موی من از دوست نبینی خالی

دیرگاهی است که سر داده بدین شمشیرم

عشق برخاست که من آتش عالم سوزم

حسن بنشست که من فتنه عالم گیرم

هر کجا خامه نقاش کشد تصویرم

دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان

تا نگویند که در باده کشی بی پیرم