هر کجا خامه نقاش کشد تصویرم

عشق برخاست که من آتش عالم سوزم

حسن بنشست که من فتنه عالم گیرم

یک سر موی من از دوست نبینی خالی

دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان

تا نگویند که در باده کشی بی پیرم

خم زنار من آن زلف چلیپا نشود