حسن بنشست که من فتنه عالم گیرم

روزگاری است که پیوسته بدان ابرویم

دیرگاهی است که سر داده بدین شمشیرم

عشق برخاست که من آتش عالم سوزم

یک سر موی من از دوست نبینی خالی

هر کجا خامه نقاش کشد تصویرم

دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان