دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان

حسن بنشست که من فتنه عالم گیرم

یک سر موی من از دوست نبینی خالی

هر کجا خامه نقاش کشد تصویرم

تا نگویند که در باده کشی بی پیرم

خم زنار من آن زلف چلیپا نشود

تا که هفتاد و دو ملت نکند تکفیرم