تا نگویند که در باده کشی بی پیرم

یک سر موی من از دوست نبینی خالی

هر کجا خامه نقاش کشد تصویرم

دست من دامن ساقی زدم از بخت جوان

خم زنار من آن زلف چلیپا نشود

تا که هفتاد و دو ملت نکند تکفیرم

به خرابی خوشم امروز که فردا ز کرم