من ز عشقت با همه دردی که دارم ناگزیرم

در گلستانی که گیرد دست هر پیری جوانی

ای جوان سرو بالا دستگیری کن که پیرم

درد هر کس را که بینی در حقیقت چاه دارد

مهر و ماهش را فلک در صد هزاران پرده پوشد

گر نقاب از چهره بردارد نگار بی نظیرم

تا فروغ طلعت آن ماه را دیدم فروغی