کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم

در حسرت دیدارش طی گشت شب و روزم

در محنت بسیارش بگذشت مه و سالم

از زلف پریشانش در هم شده ایامم

از شعله رخسارش می سوزم و می سازم

وز جلوه رفتارش می گریم و می نالم

شب نیست که در پایش تا روز به صد زاری