شب نیست که در پایش تا روز به صد زاری

کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم

از شعله رخسارش می سوزم و می سازم

وز جلوه رفتارش می گریم و می نالم

یا جبهه نمی سایم یا چهره نمی مالم

گر با رخ زیبایش یکشام به صبح آرم

فیروز شود روزم، فرخنده شود فالم