از شعله رخسارش می سوزم و می سازم

در محنت بسیارش بگذشت مه و سالم

از زلف پریشانش در هم شده ایامم

کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم

وز جلوه رفتارش می گریم و می نالم

شب نیست که در پایش تا روز به صد زاری

یا جبهه نمی سایم یا چهره نمی مالم