پیرانه سر آمد به سرم بخت جوانم

دی صبح شنیدم ز لب غنچه که می گفت

من تنگ دل از حسرت آن تنگ دهانم

در عالم پیری سر و کارم به جوانی است

اکنون نه مرا کشتی از آن ابرو و مژگان

دیری است که من کشته آن تیر و کمانم

صبحم همه با یاد سر زلف تو شد شام