هیچ کس از معاشران هم سفرم نمی شود

دامن خمیه سفر از در دوست می کنم

خون جگر بدیده ام پاره دل به دامنم

ترسم از این مسافرت جان به در آید از تنم

هر قدمی که می روم پای به سنگ می خورد

هر نفسی که می کشم شعله به دشت می زنم