از سر کوی آشنا برده فلک به غربتم

داغ جفا به سینه ام، طوق وفا به گردنم

مرغ هوا گرفته ام از سر سدره رفته ام

تا به کدام شاخه ای باز شود نشیمنم

همت شه مگر کشد باز به سوی مسکنم

گوهر تاج خسروی، ناصردین شه قوی

آن که ز خاک مقدمش صاحب چشم روشنم