مرغ هوا گرفته ام از سر سدره رفته ام

عهد که بسته ام به او یک سر موی نشکنم

قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین

داغ جفا به سینه ام، طوق وفا به گردنم

تا به کدام شاخه ای باز شود نشیمنم

از سر کوی آشنا برده فلک به غربتم

همت شه مگر کشد باز به سوی مسکنم