عهد که بسته ام به او یک سر موی نشکنم

از سر من هوای او هیچ به در نمی رود

گر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم

خوشه اشتیاق من سنگ فراق بشکند

قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین

داغ جفا به سینه ام، طوق وفا به گردنم

مرغ هوا گرفته ام از سر سدره رفته ام