خوشه اشتیاق من سنگ فراق بشکند

رو به کدام در کنم، بار کجا بیفکنم

از سر من هوای او هیچ به در نمی رود

گر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم

عهد که بسته ام به او یک سر موی نشکنم

قمری باغ او منم تا بشناسیم ببین

داغ جفا به سینه ام، طوق وفا به گردنم