از سر من هوای او هیچ به در نمی رود

بس که به دوستی او با همه شهر دشمنم

من که ز آستان او جای دگر نرفته ام

رو به کدام در کنم، بار کجا بیفکنم

گر ز در سرای او بخت کشد به گلشنم

خوشه اشتیاق من سنگ فراق بشکند

عهد که بسته ام به او یک سر موی نشکنم