همت شه مگر کشد باز به سوی مسکنم

مرغ هوا گرفته ام از سر سدره رفته ام

تا به کدام شاخه ای باز شود نشیمنم

از سر کوی آشنا برده فلک به غربتم

گوهر تاج خسروی، ناصردین شه قوی

آن که ز خاک مقدمش صاحب چشم روشنم

در همه جا فروغیا رفت فروغ شعر من