گلهای اشک ریخت به گل زار دامنم

شاهین تیر زپنجه دشت محبتم

زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم

تا خار عشق گوشه دامان من گرفت

تا سر نهاده ام به ارادت به پای دوست

آماده ملامت یک شهر دشمنم

بیرون چگونه می رود از کین مهوشان