آماده ملامت یک شهر دشمنم

تا خار عشق گوشه دامان من گرفت

گلهای اشک ریخت به گل زار دامنم

تا سر نهاده ام به ارادت به پای دوست

بیرون چگونه می رود از کین مهوشان

مهری که همچو روح فرورفته در تنم

تا چشم من فتاد فروغی به روی او