بیرون چگونه می رود از کین مهوشان

گلهای اشک ریخت به گل زار دامنم

تا سر نهاده ام به ارادت به پای دوست

آماده ملامت یک شهر دشمنم

مهری که همچو روح فرورفته در تنم

تا چشم من فتاد فروغی به روی او

خورشید برده روشنی از چشم روشنم